poprzedni strona



Dziady cz. IV


    Czas i miejsce powstania “Dziadów” cz. IV to zima przełomu 1821 i 1822 roku w Wilnie, cz. IV jest znana jako “Dziady” kowieńsko-wileńskie. Ten utwór został wydany wraz z “Dziadami” cz. II, poematem “Grażyna” i balladą “Upiór” w tomie II “Poezji”, w Wilnie w 1823 roku.

Geneza
Adam Mickiewicz w czasie nauki na Uniwersytecie Wileńskim pobierał stypendium, które później musiał odpracować w szkole powiatowej w Kownie jako nauczyciel, pracując tam w latach 1819-1823. Mickiewicz w tym czasie był pozbawiony kontaktu z przyjaciółmi, oraz brakowało mu Wilna. Także w tym czasie przeżywał bardzo boleśnie zawód miłosny do Maryli Wereszczakówny, szczególnie to wydarzenie bardzo mocno odcisnęło się w jego psychice, a utwór “Dziady”, stały się wyrażeniem jego uczuć i smutku. Uosobieniem jego osoby stał się główny bohater – Gustaw.

Bohaterowie:

Gustaw jest typowym bohaterem romantycznym, którego dotknęła nieszczęśliwa miłość, przypomina on swoją osobowością i historią życia przypomina on bohatera z utworu niemieckiego pisarza J. W. Goethego pt. “Cierpienia młodego Wertera”. Gustaw określa siebie, że jest pustelnikiem tylko umarłym dla świata. Nie wiadomo skąd pochodzi, błąka się po świecie. Swoim wyglądem przypomina człowieka szalonego – jest obdarty, brudny, nosi ze sobą gałąź cyprysu (symbol rozstania się z kochanką) i sztylet. Gustaw to bohater tragiczny, przeżywa uczucia skrajne: nienawiść i miłość.

Ksiądz – jest dawnym nauczycielem Gustawa, sam nie wieży w duchy i dowodzi temu. Tłumaczy Gustawowi, że nie powinien zamykać się przed ludźmi, nie powinien zadręczać się myślami o dziewczynie, która od niego odeszła.

1.Co wiemy o Gustawie?
- bardzo dobry uczeń księdza;
- młody, przystojny szlachcic;
- zakochał się w dziewczynie, która odrzuciła jego miłość;
- popełnia samobójstwo z miłości;
- zjawia się u księdza jako pustelnik duch;
- ma ranę na sercu i sztylet;
- czyta “Nową Hetoizę” i “Cierpienia młodego Wertera”;
- chce ponownie popełnić samobójstwo;
- ksiądz uważa go za obłąkanego;
- wchodzi w życie pełen zapału i chęci by przebudować świat;
- jego miłość była nieszczęśliwa z powodu różnicy majątkowej;

2. Jak kochał Gustaw?
- traktuje miłość jako akceptowany przez Boga związek dusz istniejący także po śmierci;
- uważa, że dusze kochających się ludzi rozdzielonych na ziemi połączą się w niebie;
- miłość romantyczna nie dotyczy małżeństwa:
“Gdy dziewczynę zawołają: Żono!
Już ją żywcem pogrzebiono”.
- kocha mocno, gorącą, żarliwie;
- spotykają się w miejscach nietypowych, bardzo romantycznych z dala od ludzi (ogród, altana);
- obsypywał swoją kochankę komplementami;
- cieszył się każdą chwilą i każdym spotkaniem z ukochaną;
 - odsunęli się od niego przyjaciele uważający go za obłąkanego;
 
3. Jak Gustaw przedstawia kobietę?
Dla Gustawa kobieta jest aniołem, wyidealizowanych obiektem miłości, pięknością. Przy tych wszystkich cechach jest ona okrutna, zwodnicza, niewrażliwa, próżna. Jest stworzeniem doprawdy nieznośnym, kocha jednego wychodzi za mąż za innego. Potrafiła doprowadzić Gustawa do samobójstwa i szaleństwa, zresztą nieszczęśliwy kochanek mówi nieraz straszne głupstwa, trochę szydzi trochę się zgrywa, np. “Kto miłości nie zna ten żyje szczęśliwy. I noc ma spokojną i dzień nietęskliwy”.

Mickiewicz z wielką znajomością psychiki ludzkiej odmalował tu całe piekło uczuć nieszczęśliwe zakochanego mężczyzny i zgodnie z prawdą psychologiczną ukazał cechy natury kobiecej “która zmienną jest”.



[Strona główna] [O epoce] [Biografie] [Literatura] [Wypracowania] [Matura] [Download] [Ankiety] [Serwis na CD] [Bramki] [Historia Serwisu] [Autor strony] [Współpraca] [Fajne WWW] [Dodaj Prace] [Mapa serwisu]